Pole dance blog online

Kursantki o tym, dlaczego wybrały Pole Dance... cz II

Ostatnia część wypowiedzi kursantek. Wybrałam te najciekawsze, także zachęcam do przeczytania wszystkich.

Na zdjęciach dziewczyny z grupy średnio-zaawansowanej z Tychów. Poziom ten zaczęły miesiąc temu.
Zdjęcia zrobiła Marta (na zdjęciu poniżej), autorka bloga: martagibowska.tumblr.com

Marta (w Klinie)

 Gabi ( w Bliźniaku)

Ilona (również w Bliźniaku)

 

Iza 

 

I znów Iza (w odwróconym Klinie)

 

Paulina

Dominika (w Krucyfiksie)

Agnieszka, ćwiczy od 2,5 miesiąca. Aktualnie kontuzjowana (nie na zajęciach), bardzo chce wrócić :)

Zawsze chciałam spróbować Pole Dance, bo uważałam to za bardzo widowiskowy, choć trudny sport. Poza tym, pozytywnie nakręcało mnie zaskoczenie i oburzenie na twarzach innych na samą myśl o "tańcu na rurze", tak jakby było w tym coś zdrożnego… Tak naprawdę jedyne czego się bałam to to, że mam za słabe ręce (widziały gips i rehabilitację) i nie poradzę sobie kondycyjnie. Na szczęście okazało się, że figury, które na pierwszy rzut oka wyglądały na niewykonalne, po wyjaśnieniu przez instruktorkę (kilkukrotnym :D) i paru siniakach nawet ja jestem w stanie wykonać! Daje mi ogromną satysfakcję i świadomość ile trudno wyglądających figur potrafię zrobić - tym bardziej, że na co dzień jestem nudną księgową, której "nie wypada" ;P

Jagoda i Ania, ćwiczą pół roku (koleżanki, w tej samej grupie)

Jak byłam nastolatką pierwszy raz obejrzałam film "Striptiz" i bardzo chciałam już wtedy spróbować tańca na rurce. A skoro pojawiło się na rynku Polskim możliwość żeby wypróbować jak to jest i w końcu miałam luźniejszy okres od pracy, spróbowałam,  bardzo mi się spodobało :) Zajęcia są niesamowite, a do tego można pokonać swoje słabości przy wykonywaniu akrobacji!

Namówiła mnie koleżanka Jagoda, a że ma całkiem niezłą siłę perswazji to postanowiłam spróbować. Potem zaczęłam czytać jakie możliwości daje "rurka" - poprawa kondycji, angażowanie w wysiłek wszystkich mięśni, a przede wszystkim dobra zabawa. I jak na razie zostałam i chcę walczyć dalej :)   

Magda, trenuje od 2 lat

Sprawia mi to niesamowitą frajdę. Choć moje postępy są powolne to i tak dobrze się bawię i nic nie jest w stanie popsuć mi tej zabawy.

Hania, ćwiczy prawie rok

Taniec na rurze podobał mi się zawsze.  Jednym podoba się taniec towarzyski, inni kibicują piłce nożnej a mi podobały się panie wijące przy rurze. Oczywiście nikt ze znajomych tego nie rozumiał i nie podzielał mojej fascynacji (nawet chłopak!). Zawsze ożywałam kiedy na filmie mężczyźni wchodzili do klubów nocnych, potrafiłam wiele godzin spędzić oglądając tańce na youtube. W życiu jednak nie myślałam, że ja, taka zwykła i spokojna mogłabym...

Zupełnie przypadkiem natrafiłam na informacje o darmowych, próbnych zajęciach Pole Dance. Oczami wyobraźni widziałam grupę seksownych i wysportowanych akrobatek, które bez oporów psychicznych i fizycznych będą zmysłowo wić się przy rurce. I wśród nich ja, niczym słoń w składzie porcelany. Dla wsparcia chciałam zabrać koleżankę, ale każda pukała się w głowę. Przemogłam się i poszłam zakładając że tylko raz bo przecież moje ciało tego nie wytrzyma. Same zajęcia okazały się autentycznym sportowym wyzwaniem. Siniaki, otarcia, niemiłosierne zakwasy. Praca za biurkiem i sporadyczny kontakt z siłownią za to częsty z chipsami dały się we znaki. Kiedy następnego dnia nie potrafiłam zejść ze schodów pozmyślam „nigdy więcej!”. Dobę później mimo bólu i uwag znajomych („po co ci to było?” - pojawiają się do dziś!) nie mogłam doczekać się kolejnych zajęć. Takich kryzysów pt „nigdy więcej” było jeszcze kilka, ale mijają równie szybko jak zakwasy, a pozostaje ciągła chęć przekonania się, że moje ciało jednak potrafi, że nie boję się wisieć głową w dół. Jest jeszcze jednak rzecz dla której kocham Pole Dance. Jest to jedyna godzina w tygodniu kiedy nie myślę o niczym innym. Myśli muszą być tak skupione wokół tego co się robi (żeby nie spaść, nie uderzyć siebie lub koleżanki itd.) że nie ma miejsca na problemy zawodowe, prywatne i troski dnia codziennego. Przez godzinę jestem ja i rura i nie liczy się nic innego. A po godzinie, choć wykończona fizycznie czuję się oczyszczona psychicznie.  Bezcenne. 

Agnieszka, ćwiczy od roku.

Na pierwsze zajęcia poszłam, żeby spróbować czegoś nowego, ale także trochę z przekory. Bo do tamtego czasu Pole Dance kojarzył mi sie z dziewczynami o gabarytach baletnicy, a mnie niestety zostało trochę kilogramów po ciąży, mimo, ze kocham sport i regularnie ćwiczę. Pierwsze zajęcia były trudne - siniaki, obolałe mięśnie i wrażenie, ze nigdy nie zrobię najprostszego obrotu. Ale postanowiłam ze sie nie poddam, a później okazało sie ze mogę coraz więcej. Ciało przyzwyczaiło sie do specyficznego wysiłku, mięśnie wzmocniły. Pole Dance pozwolił mi zwiększyć świadomość własnego ciała, ale także poznać wspaniałych ludzi. A przede wszystkim - świetnie sie bawić i zapomnieć o problemach dnia codziennego. Moja przygoda z Pole Dance trwa już rok. I kiedy udaje mi sie zrobić nowy obrót czy figurę, czuje ogromna satysfakcję i ...chce jeszcze!

Klaudia, ćwiczy 1,5 roku

Przyszłam z ciekawości zobaczyć jak wyglądają takie zajęcia. Zdecydowanie można rozwinąć swoje możliwości fizyczne i stopniowo przełamywać ograniczenia, co daje sporą satysfakcję (walka z siniakami i trudnymi figurami, jaką jest dla mnie deska skorpiona)

Justyna, ćwiczy ponad rok

W zasadzie to nie wiem skąd wpadłam na to że Pole Dance może być interesujący? Zawsze ciągnęło mnie w stronę sportu. To był początek mody na rurę w naszym kraju. Zumba mi się znudziła, salsa i bachata też nie porwały mnie na dłużej. Gdy pojawił się groupon na Pole Dance w Katowicach, moja kochana mama zafundowała mi tę przyjemność, bez większych obaw co do wiadomych skojarzeń (jeśli chodzi o rodowód tego tańca). Mimo braku kasy w tamtym czasie coś zawsze wyskubałam z portfela, żeby tylko chodzić na zajęcia. Mimo siniaków, bardzo szybko wciągnęła mnie ta zabawa. Do tego stopnia ze przez rok nie opuściłam ani jednych zajęć. Później niestety rok przerwy z przyczyn organizacyjnych i na szczęście znów mogę trenować. Podoba mi się zarówno taneczna jak i akrobatyczna część Pole Dance, gdzie mogę przełamywać kolejne swoje ograniczenia i budować siłę. Jako dziecko uwielbiałam wspinać się po drzewach i itp., więc jestem w swoim żywiole. Druga strona p.d. to zmysłowy taniec , gdzie można nabrać płynności ruchów i gracji. Nie jest to łatwe, ale moim zdaniem konieczne. Zwiększyć można pewność siebie i znajomość swojego ciała. Póki mogę trenuję i polecam wszystkim.